سلام
من توی منطقه ۱۴ تهران زندگی می کنم در کوچه هایی نه چندان متراکم و نه چندان خلوت و مردمانی نه زیاد غریبه و نه زیاد آشنا
?روزهای بسیاری در زندگی، صدای خروسی رو از خیلی دور می شنوم که گاهی با صدای هوهوی کبوترهای پشت پنجره و کمی بعد با صدای چهچه گنجشکهای چنار کوچه مون مخلوط میشه و این سمفونی روزهایی که سرحالم با گرگ و میش دم صبح و هوای مطبوع آغازی نو و روزهای خستگی با صدای نه چندان خوشایند کلاغهای محله به پایان میرسه.
?هر روز
?هر روز
?هر روز
?خیلی روزها سپاسگزارشون هستم که کمک می کنند تا خواب نمونم و گلچین رزقم رو از دستهای آن لایتناهی رزاق بگیرم و روزهایی هم هست که اخم الود بر می خیزم و دلم هیچ چیز جز سکوت نمیخواهد، حتی زمزمه صدای خودم رو که با لحن همکاران، تون صدای کودکان اطرافم، عتاب و خطاب های والدینم مخلوط می شود نمیخواهد.
?امروز امروز به این نکته توجه کردم، شنیدن چه نعمت بزرگیه که خیلی از ما ازش محروم هستیم دنیای سکوت برای کم شنوایان ناشنوایان چطوریه؟؟ آیا همه ش تاریکی و ظلماته یا توی اون میشه چشمه های روشنایی رو هم با قلب و روح حس کرد؟؟
?دنیای شهری ما رو از چه چیزهایی محروم می کنه؟؟؟ و چه فوایدی برای حس شنیدن ما داره؟؟؟
?نداشتن نعمتی که آخرین حسی است که از آدمها گرفته میشه برای عده ای از ابتدای عمر عده ای قسمتی از زندگی و بعضی در اواخر عمر چطوریه؟؟
?هیچ وقت بهش فکر کردین تا این آدمها رو بهتر درک کنین؟؟
?بعد از خودم پرسیدم چه کارهایی باعث میشه تا ما خودمون رو از این نعمت محروم کنیم؟؟
?نشنیدن صدای والدین، دوست، همسایه، هم وطن، نشنین صدای طبیعت نشنیدن صدای حتی خدا …
?شما هم فکر کنین…